Artikelen
Handicap, beperking of mogelijkheden, Nieuwe IAHD instructeurs in Spanje, Zwemmen in "De Kulk" in Vlaardingen
Handicap, beperking of mogelijkheden?

In publicaties over gehandicaptenbeleid komt steeds vaker de term mensen met beperkingen voor, kennelijk als ‘verzachting’ van mensen met een handicap. Is dit wel zo’n goede ontwikkeling?
In de jaren voor de Tweede Wereldoorlog, en ook nog wel daarna, nam men het niet zo nauw met de aanduidingen van gehandicapten: men schroomde niet om mensen met een verstandelijke handicap ‘idioten’, ‘imbecielen’, ‘gekken’, ‘debielen’ of ‘mongolen’ te noemen, en lichamelijk ‘gebrekkigen’ (!) kregen het etiket ‘invalide’ of ‘mindervalide’ opgeplakt, als ze al niet zonder meer ‘onvolwaardig’ waren.
Naarmate er steeds meer beleid werd ontwikkeld om de doelgroep te emanciperen, en die doelgroep zelf inderdaad mondiger werd, groeide het inzicht dat deze benamingen toch wel erg stigmatiserend waren. Ook invalide werd in de ban gedaan; dat betekent immers ‘on(vol)waardig’.

Hand in cap

Er kwam behoefte aan een meer neutrale term, en zo kwam men op handicap. Dit Engelse woord is afgeleid van hand in cap, oorspronkelijk een gokspelletje, waarbij het geld van de inzet in de hand in een pet verborgen werd gehouden.
Eind negentiende eeuw dook het op in de vorm handicaprace (voor paarden): een race waarbij jongere en sterkere dieren een stukje achter de andere paarden startten.
Daarna werd de handicap ook in ‘menselijke’ wedstrijden, zoals in de golfsport, toegepast: de kansen worden min of meer gelijkgemaakt door correcties in het klassement toe te passen. Iemand die een handicap kreeg, was beter dan de andere deelnemers. Handicap was dus een positieve kwalificatie.
In de twintigste eeuw gaat handicap steeds meer betekenen: ‘belemmering’, ‘hindernis bij het volbrengen van een taak of prestatie’.
En zo komen we in de buurt van de hierboven beschreven doelgroep. Iemand die een handicap heeft, ondervindt in het dagelijks leven belemmeringen, bijvoorbeeld doordat hij niet kan lopen, zien of horen, of doordat hij vanwege een chronische ziekte minder goed functioneert. Hij heeft een handicap, en is derhalve gehandicapt.

Inflatie

Het woord gehandicapt heeft op zich dus niets denigrerends of discriminerends. Toch wordt dat blijkbaar wél als zodanig ervaren, want eind twintigste eeuw was het ineens niet meer correct om van ‘gehandicapten’ te spreken; ‘mensen met een handicap’ moest dat worden. Die benaming was echter ook aan inflatie onderhevig, en wordt nu steeds meer vervangen door ‘mensen met een (fysieke, visuele, verstandelijke, etc.) beperking’.
Van Dale neemt in 1999 bij beperking voor het eerst het voorbeeld ‘mensen met een lichamelijke beperking’ op, met als betekenisomschrijving ‘mensen met een handicap’. Dat het woordenboek beperking als een verhullende term opvat, blijkt uit het label ‘eufemistisch’ dat erbij staat.
Was hier inderdaad sprake van een ‘eufemisme? Het lijkt er wel op. Het woord handicap werd tenslotte als stigmatiserend ervaren. Maar is beperking niet nog meer stigmatiserender? Met dat woord ga je er immers van uit dat je iets níet kunt, terwijl het juist zo belangrijk is om te kijken naar wat je nog wél kunt.
Toch zou ik niet zo ver willen gaan als de wereld van de geestelijke gezondheidszorg, die mensen met een geestelijke – pardon, verstandelijke – handicap nu wel heel erg positief ‘mensen met mogelijkheden’ noemt. Over eufemismen gesproken!

Bron: Onze Taal 2006-5 Inge Suasso - Best
Naar begin van dit artikel Naar begin van deze pagina
 
Nieuwe IAHD instructeurs in Spanje

Op 3 september jl. ben ik met een oud cursist en rolstoeler naar Llafranc Noord Spanje gegaan om een instructeurs training te geven aan drie instructeurs (waarvan één NOB instructeur) van duikbasis / school “Triton Diving” te Spanje. Het is de eerste keer dat een Spaanse duikschool, die aangesloten is bij de NOB, deze training aangevraagd en gevolgd heeft. De training wordt ter plaatse in Llafranc Spanje gegeven. Op deze driedaagse training wordt ondermeer kennis vergaard en praktijk gericht getraind om te leren omgaan met verschillende vormen van handicaps en tiltechnieken.

We beginnen deze training om hen te trainen hoe je iemand die geheel verlamd is aan boord van een duikschip te krijgen Ook wordt er geleerd hoe je deze duiker gereed maakt om te water te laten gaan, onder andere door eerst zijn materiaal om te hangen op het zwemplatform. Een instructeur gaat te water terwijl een andere instructeur de duiker vasthoudt. Dan, als alles oké, laat de beperkte duiker zich voorover vallen als het ware een koprol voorover. De duiker wordt dan direct opgevangen door een instructeur in het water en controleert of alles oké is. De training bevat veel vaardigheden die een IAHD instructeur behoort te weten. Daarna wordt er door de instructeurs nog een aantal modules gedaan die behoren bij IAHD niveaus voor duiken met een beperking.

Er wordt gebruik gemaakt van hun eigen duikschip waardoor de training niet alleen intensief is maar ook extra leuk voor de meegekomen beperkte duiker Piet van der Feest. Piet van der Feest heeft een grote rol gespeeld in de training en zelf veel ervaring opgedaan. De training verloopt vlot en de instructeurs zijn zeer gemotiveerd en leren al snel de IAHD vaardigheden.
Triton Diving is een commerciële duikschool annex basis maar men is zo enthousiast en flexibel dat het geen probleem is om tijd vrij te maken voor deze training. Op 8 september jl is de training met voldoening afgerond door Emilio Agusti, Mark Ball en David Perea.

Wat van belang is bij deze training is dat ik niet alleen hen getraind heb tot een IAHD instructeur maar ook heb ik gebruik gemaakt om de ontwikkelingen uit te wisselen en samenwerking te verstevigen tussen deze NOB duikschool en de IAHD. Hopende hiermee dat andere buitenlandse duikscholen die aangesloten zijn bij de NOB dit zullen volgen.

Zelf heb ik een afspraak gemaakt met een (Nederlandse –Belgische) Egyptische duikschool om hen te trainen naar IAHD instructeur en hen aan te laten sluiten bij de NOB. Het verhaal wordt vervolgd.

Met vr gr Gerard den Hertog


V.l.n.r. Gerard den Hertog, David Perea, Mark Ball, Emilio Agusti en zittend Piet van der Feest
Naar begin van dit artikel Naar begin van deze pagina
 
Zwemmen in "De Kulk" in Vlaardingen

We spraken er al een tijdje over op de afdeling: zwemmen voor gehandicapten dat moet toch mogelijk zijn! Vroeger was er wel zwemmen maar door personeel tekort en de vele veiligheid eisen werd dit tot spijt van het Zonnehuis niet meer georganiseerd. We staken de koppen bij elkaar en maakte een plan om iets te doen. Ik had gehoord dat er via de Gemeentelijke instanties diverse sporten voor gehandicapten worden georganiseerd. Ik kwam na wat telefoontjes bij Peter Bernhart terecht, zelf ook gehandicapt, die in het zwembad de Kulk op vrijdagavond van 19.30 uur tot 21.00 uur het zwemmen voor gehandicapten organiseert. Hij nodigde ons uit om te komen kijken wat er mogelijk is nadat wij hadden verteld wat Marianne haar handicap is.

Op een vrijdagavond gingen we naar het zwembad. Marianne vond het wel spannend maar keek er wel naar uit. We kregen een rondleiding en Peter Bernhart liet ons de gehandicapten kleedruimte zien met de rolstoelen en verstelbare brancard. De rolstoelen zijn geschikt om iemand, die slecht ter been is, via een lift in het zwembad te tillen. Nu zagen wij ons probleem want Marianne kan niet staan en hoe maak je dan een transfer van de ene naar de andere rolstoel zonder een lift in de kleedruimtes. Peter zag dat ook en beloofde dat hij erachteraan zal gaan om ook dat op te lossen. Ik liet mij hierdoor niet uit het veld slaan en stelde voor om de week erop wat sterke mannen mee te nemen die mij zouden helpen met tillen. Toen naar het bad. Daar werden we hartelijk ontvangen door de al aanwezige zwemmers en vrijwilligers die gelijk riepen: kom er in het is heerlijk. We hadden spijt dat we onze spullen niet bij ons hadden maar beloofde de zwemmers dat we terug zouden komen. We waren nu zo enthousiast geworden dat we het zeker zouden proberen. Marianne zag het wel zitten het leek haar heerlijk om na jaren weer in een zwembad rond te drijven. We wisten natuurlijk wel dat ze niet kan zwemmen gezien haar handicap maar al drijf je maar wat en wie weet wat je dan nog kan ontwikkelen. Het is altijd goed voor de spieren en de geest zullen we maar denken.

De week erop gingen we met heel de familie: kinderen en het kleinkind want die mocht ook mee. De kinderen zouden ons helpen met tillen en het omkleden want daar waren we wel achter gekomen dat je in zo situatie veel hulp nodig hebt. Marianne vond het wel spannend. We besloten toch maar de nog grotere algemene kleedruimte te gebruiken want twee rolstoelen nemen toch wel veel ruimte in beslag. Men was wel wat gewend en men gaf ons nog wat goede tips van hoe en wat we moesten doen. Dat was een zware klus dat omkleden en de transfer van de ene in de andere rolstoel maar het lukte. Toen naar het bad. Hier was genoeg hulp om de transfer van de kant in het zwembad te maken. Marianne vond het wel eng maar ze werd gelijk gerust gesteld en werd in het water goed opgevangen en begeleid door Peter. Na even rondgedreven te hebben nam een ander vrijwilligster het over. Marianne vond het heerlijk maar hield ons goed in de gaten dat we niet te ver uit haar buurt gingen. Menigmaal greep ze mijn arm vast. Maar er kon niets gebeuren ze had ook nog een zwemkurk om en de begeleidster liet haar niet los.

Haar kleinkind spartelde ook in het rond en ze vond dat een prachtig gezicht. Heerlijk was het om de kleine en oma in het water te zien spartelen dat gaf ons inspiratie om vol te houden met onze inspanningen voor Marianne. Wie had dat gedacht om dit nog mee te maken. Er werden ook nog wat aerobic oefening georganiseerd voor de overige zwemmers om de spieren los te maken. Wij zwommen/dreven in het kleinere bad maar later op de avond, het laatste half uur, kon men ook nog gebruik maken van het grote bad om baantjes te zwemmen. Het bubbelbad was ook heerlijk om even bij te komen, lekker ontspannend liggen in het warme water. Na ruim een uur werd Marianne toch wel moe. Peter vertelde dat dit voornamelijk komt door de indrukken die ze de eerste keer opdoet en de spieren die nu extra worden geactiveerd in het water. Met hulp van de vrijwilligers haalden men Marianne met behulp van de lift weer uit het water. Vermoeid en voldaan namen we afscheid van de overige zwemmers en beloofde weer terug te komen.

Conclusie van het zwemmen: wij hebben dit nu twee keer gedaan en het is zeker de moeite waard. Het is wel gewenst, afhankelijk van de handicap, om wat hulp van de familie erbij te krijgen want anders is het niet te doen. Het is een verademing voor diegene die er anders geen kans toe zien om te zwemmen. Hopelijk wordt er in de toekomst, zodra er wat vrijwilligers bereid zijn om te helpen, via het Zonnehuis weer wat georganiseerd. Anders kunt u altijd iets zelf organiseren. Kom gerust eens kijken op een vrijdagavond. Het zwemseizoen loopt van september tot mei.

Vrijwilliger/partner van bewoonster
Marianne Borsboom afdeling Pluto
 

Naar begin van dit artikel Naar begin van deze pagina